|

روزي از روزها پدري از يك خانواده ثروتمند پسرش را به مناطق روستايي برد تا او دريابد مردم تنگدست
چگونه زندگي مي كنند. آنان دو روز و دو شب را در مزرعه خانواده اي بسيار فقير سر كردند و سپس به سوي
شهر بازگشتند. در نيمه هاي راه پدر از فرزند پرسيد: خب پسرم به من بگو سفر چگونه گذشت؟
- خيلي خوب بود پدر.
- پسرم آيا ديدي مردم فقير چگونه زندگي مي كنند؟
- بله پدر ديدم...
- بگو ببينم از اين سفر چه آموختي؟
- من ديدم كه:
ما در خانه خود يك سگ داريم و آنان چهار سگ دارند. ما استخري داريم كه تا نيمه هاي باغمان طول دارد و
آنان بركه اي دارند كه پاياني ندارد. ما فانوسهاي باغمان را از خارج وارد كرده ايم ولي فانوسهاي آنان
ستارگان آسمانند. ايوان ما تا حياط جلوي خانه مان ادامه دارد اما ايوان آنان تا افق گسترده است...
ما قطعه زمين كوچكي داريم كه در آن زندگي مي كنيم اما آنها كشتزارهايي دارند كه انتهاي آنها ديده نمي شوند.
ما پيشخدمتهايي داريم كه به ما خدمت مي كنند اما آنها خود به ديگران خدمت مي كنند. ما غذاي
مصرفي مان را خريداري مي كنيم اما آنها غذايشان را خود توليد مي كنند. ما در اطراف ملك
خود ديوارهايي داريم تا ما را حفاظت كنند اما آنها دوستاني دارند تا آنها را محافظت كنند
آن پسر همچنان سخن مي گفت و پدر سكوت كرده بود و سخني براي گفتن نداشت. پسر سپس افزود:
متشكرم پدر كه نشان دادي ما چقدر فقير هستيم!
|